Skip to main content

Teraz czytasz:

Kapnometria i kapnografia w medycynie ratunkowej – część 3 – hipokapnia i hiperkapnia

Kapnometria i kapnografia w medycynie ratunkowej – część 3 – hipokapnia i hiperkapnia

Wstęp W monitorowaniu ważny jest nie tylko jednorazowy pomiar, ale także obserwacja trendu (charakterystyka zmian i ich szybkość lub brak zmian w określonym czasie). Poziom ETCO2 może mieć charakter stały (niezmienny), jak i cechować się tendencją zarówno spadkową, jak i wzrostową. W niniejszej części zajmiemy się zarówno stałą hipo- i hiperkapnią, jak i stanami, które powodują istotne wahania poziomu końcowo-wydechowego dwutlenku węgla. Warto podkreślić, że zmiany stanu pacjenta mają praktycznie natychmiastowe odzwierciedlenie w poziomie ETCO2. Hipokapnia – wstęp Hipokapnia (spadek wartości liczbowej poniżej 35 mmHg i spadek amplitudy kapnogramu – „obniżenie się wykresu”) może mieć trzy główne przyczyny, do których należą: A. stany obniżonego metabolizmu, B. nieszczelności (przecieki) w układzie oddechowym i inne problemy zależne od sprzętu,C. hiperwentylacja (celowa / terapeutyczna, np. przy zagrażającym wgłobieniu i niecelowa – wynikająca z błędu / niepożądana). Hipokapnia może się stopniowo pogłębiać (trend spadkowy, np. wraz z pogłębianiem się wstrząsu), jak i utrzymywać się na względnie stałym poziomie (trend stały, np. u pacjenta z zachowanym krążeniem i hipotermią głęboką, w trakcie transportu do ośrodka dysponującego ECMO). Z drugiej strony – może również występować trend wzrostowy (np. po zaprzestaniu hiperwentylacji). A. Hipokapnia zależna od stanu pacjenta We wstępie do pierwszej części tej serii artykułów napisałem

Dostęp tylko dla zalogowanych użytkowników.
Ekspercie! Zaloguj się lub załóż konto i ciesz się dostępem do wszystkich artykułów.

   

Czytaj także:

Komentarze zamknięte.

Przejdź do treści