fbpx Skip to main content

Teraz czytasz:

Deksmedetomidyna w sedacji chorych na oddziałach intensywnej terapii

Deksmedetomidyna w sedacji chorych na oddziałach intensywnej terapii

Deksmedetomidyna – mechanizm działania Deksmedetomidyna to wysoce selektywny agonista receptora alfa-2 adrenergicznego (α2:α1 1620:1). Jest popularnym lekiem wykorzystywanym do sedacji pacjentów w warunkach oddziału intensywnej terapii (OIT). Receptory alfa 2 adrenergiczne to grupa receptorów sprzężonych z białkiem Gi (hamującym), obficie rozmieszczonych w ośrodkowym i obwodowym układzie nerwowym, mięśniówce gładkiej naczyń krwionośnych czy narządach wewnętrznych. Ich pobudzenie prowadzi do zmniejszenia uwalniania noradrenaliny z zakończeń nerwowych oraz do hiperpolaryzacji błony komórkowej, co skutkuje zahamowaniem przewodzenia bodźców nerwowych. Deksmedetomidyna, poprzez hamowanie aktywności neuronów jądra miejsca sinawego w pniu mózgu wywołuje efekt sedatywny oraz zmniejsza aktywność układu współczulnego. Z kolei przez działanie na poziomie rogów tylnych rdzenia kręgowego wykazuje działanie analgetyczne. Zastosowanie kliniczne Główne wskazania do stosowania deksmedetomidyny to: Sedacja pacjentów na OIT, którzy wymagają sedacji od 0 do -3 w skali Richmond Agitation-Sedation Scale (RASS); (sedacja nie głębsza niż reakcja w odpowiedzi na głos). Sedacja proceduralna niezaintubowanych pacjentów. Jeden z elementów anestezji nisko/bezopioidowej. Adiuwant w znieczuleniu podpajęczynówkowym i w blokadach nerwów obwodowych. Do jej największych zalet należą: krótki czas działania wynoszący około 6 minut (w przypadku przedłużonego wlewu okres półtrwania wydłuża się – tzw. okres półtrwania wrażliwy na kontekst), łatwość sterowania głębokością sedacji (od płytkiej do umiarkowanej), niskie ryzyko depresji ośrodka oddechowego, zmniejszenie częstości

Dostęp tylko dla zalogowanych użytkowników.
Ekspercie! Zaloguj się lub załóż konto i ciesz się dostępem do wszystkich artykułów.

   

Czytaj także:

Przejdź do treści